Mewtymonmon Shop

     เคยคิดตลกตัวเองกันบ้างมั้ยคะ กับการที่เรื่องบางเรื่องที่เราคิดว่าแสนจะงี่เง่านั้นมันดันมากระทบกับอารมณ์ของเราได้ เรื่องงี่เง่าที่ว่าถ้านึกไม่ออก ก็อย่างเช่น ทำหนังสือเล่มใหม่มีรอยยับแล้วหงุดหงิด เขียนหนังสือหน้าแรกของสมุดที่เปิดซิงเล่มใหม่ถ้าลายมือไม่สวยต้องลบเขียนใหม่ หรือ เรื่องเล็กๆน้อยๆที่คิดว่าไร้สาระอื่นๆอีกมากมายที่สามารถจะคิดได้

 

     แล้วใครจะคิดล่ะคะว่ากะอีแค่เกมเนี่ยมันจะมามีอิทธิพลต่ออารมณ์ของเราได้ ไอ้เกมที่ว่านี่มันก็กำลังเป็นที่ฮอตฮิตอยู่ในตอนนี้นี่แหละค่ะ “Friends For Sale” อย่างไรเล่าจ้ะ... จริงๆแล้วไอ้applicationนี้มันมีมานานแล้วแหละ เห็นnotificationส่งมากันกระจายแต่ก็ไม่ได้สนใจ แล้วอยู่ๆก็เกิดอาเพศในวันที่ว่างที่สุดในรอบปี... อยากรู้นักทำไมไอ้notificationของเจ้าapplicationนี้มันขึ้นมาเต็มหน้าhomepage แล้วมันก็เกิดอาการอยากรู้อยากเห็น ลองเข้าไปดูเสียหน่อย.... จากนั้นก็จะเกิดอารมณ์ร่วม จากlevelต่ำ “โอ้โห! ใครซื้อกุไปทำอะไรมั่งวะเนี่ยยย” ถลำลึกเข้าสู้วงการ และเพิ่มอารมณ์ร่วมมาในlevelที่มากขึ้น “เออ เฮ้ย ถ้าแบบนี้เราก็ซื้อใครก็ได้ดิวะ ฮ่าๆๆ มาเป็นของพี่เถอะน้องงง” และมากขึ้นเรื่อยๆเข้าสู่levelขั้นสุดขนาดว่ารับตัวเองไม่ได้ “อีนี่เป็นใครทำไมต้องมาแย่งคนของชั้นนะ” “ห้ามให้คนอื่นซื้อนะ ล็อกตัวเองไว้เลย แกต้องเป็นของชั้นคนเดียว” หรือแม้แต่ ปั่นราคาบ้าบอแย่งคนกันจนตี4ครึ่ง  สิ่งที่พูดมานี้ให้ความรู้สึกถึงความเกรียนขนานแท้ นอกจากกระทบอารมณ์ของเราแล้วยังทำให้เกิดปัญหาและไปกระทบอารมณ์กับคนรอบข้างอีกต่างหาก

 

     เรื่องตลกประจำเดือนตุลาคมนี้สอนให้รู้ว่า “ถ้าเราเปลี่ยนอะไรใครไม่ได้ แล้วมันก็ยากเกินกว่าจะเปลี่ยนตัวเอง ก็จงหยุดมันไปซะเถอะ!” จึงเป็นที่มาของบทสรุปในการตัดสินใจเลิกเล่น Friends For Sale เราบังคับให้คนอื่นหยุดเล่นไม่ได้ แล้วก็เป็นการยากที่จะบังคับไม่ให้มันไปกระทบจิตใจเหมือนกัน  ดังนั้น เลือกที่จะรับแค่สิ่งที่เราอยากจะรับดีกว่า...

 

     ตลกดีมั้ยล่ะ ถ้าเป็นมิวไปเจอคนอื่นเขียนแบบนี้ (แล้วยังไม่เคยมีเรื่องงี่เง่าในลักษณะนี้เกิดขึ้นกับตัวเองนะ) คงอ่านไปขำไปแล้วหละ แล้วก็ตบท้ายด้วยการที่แอบคิดว่า “ต๊ายยย...เรื่องแค่นี้เอง งี่เง่าชิบหายเลยว่ะ”

 

ปล.1 รู้สึกดีอยู่บ้างเพราะรู้มาว่าไอ้เรื่องตลกเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่เราคนเดียว คนอื่นเค้าก็รู้สึกเหมือนกัน อย่างน้อยก็ไม่ได้งี่เง่าคนเดียวล่ะวะ ฮ่าๆๆ

 

ปล.2 แอบเกิดความรู้สึกแว่บนึงขึ้นมาตอนอาบน้ำ “เอ๊ะ หรือว่าเรากับคนอื่นๆจะตกเป็นทาสอารมณ์ของไอ้เกมนี้วะ” แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่า “กะอีแค่โปรแกรม มันนนจะไปทำอะไรมืงได้ ทำตัวเองทั้งนั้นอ่ะ!”

 

ปล.3 ความคิดดีๆเกิดขึ้นได้ตอนอาบน้ำเหมือนกัน

 

จริงๆไม่ชอบเลยที่มานั่งเขียนอะไรฟุ้งซ่านแบบนี้

แต่เอาวะ เกิดมาเคยมีความรู้สึกแบบนี้บ้างจะได้รู้ว่าไอ้ที่คนเค้าบ่นๆกันน่ะมันเป็นยังไง

 

1. เรื่องบางเรื่องที่เราแก้ปัญหาไม่ได้นั้นมันเป็นเพราะเรายืนอยู่ในมุมที่อับแสงและมองไม่เห็น จึงไม่น่าแปลกใจว่า ทำไมปัญหาของคนอื่นเราจึงมองเห็นทางออกได้มากกว่าทางแก้ไขปัญหาของเราเอง นั่นมันเป็นเพราะแต่ละคนยืนอยู่คนละมุมกัน ก็เหมือนกับการที่เรานั่งเรียนแล้วมองกระดานบางมุมไม่ชัดนั่นแหละ

2. อย่าด่าเรื่องราว อกหัก รักคุด ตุ๊ดเมิน  ของเพื่อน เพราะสิ่งเหล่านั้นมันจะย้อนมาเข้าตัวเสมอได้อย่างน่าประหลาดใจ

3. การที่เราคาดหวังอะไรบางอย่างมันมักทำให้เราเจ็บปวด ก็เหมือนทฤษฏีเรื่องแรงโน้มถ่วงนั่นแหละ ยิ่งหวังไว้สูงมากเท่าไหร่ พอความคาดหวังนั้นตกลงมาก็ยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น

4. เรื่องบางเรื่องจะบอกไปแล้วตอนจบอาจจะไม่สวยงาม แต่ถ้าคิดว่าบอกไปแล้วสบายใจกว่าในระยะยาวก็ทำไปเถอะ มันก็เหมือนการผ่าตัดไส้ติ่งนั่นแหละ ไม่ผ่าออกเสียก็ทรมานไปเรื่อยๆ ผ่าซะตอนนี้ ถึงจะเจ็บแผลผ่าตัดแต่ไม่นาน เดี๋ยวเดียวก็หาย ขึ้นกับสภาพร่างกายและจิตใจของเจ้าของไข้ด้วยว่าจะฟื้นตัวได้เร็วแค่ไหน

5. เรื่องของการแอบชอบใครสักคนที่ดูมีท่าทีว่าจะเป็นไปไม่ได้เลยนั้นมันก็เหมือนกับการแทงหวยน่ะนะ ทำใจไว้ก่อนเลยว่าอย่างดีก็เท่าทุน อย่างเลวก็โดนหวยกิน แต่มันก็ไม่แน่หรอก คนที่เค้าถูกหวยก็มีตั้งเยอะแยะนี่นะ  เอาวะ อย่างน้อยก็เคยได้ลิ้มรสของความรู้สึกแบบนี้เหมือนคนอื่นเค้าบ้าง เกิดมาไม่เสียทีที่มีโอกาสได้แทงหวย...

วันนี้หวยจะออกแล้ว ...

6. เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นบนโลกมานานแล้ว เราไม่ได้เป็นผู้ค้นพบคนแรก อย่างน้อยเราก็มีเพื่อน มีบรรพบุรุษ และมีคนรุ่นหลังที่จะต้องเคยรู้สึกแบบเดียวกับเราแหละวะ

สิ่งที่ได้เรียนรู้ตลอดชีวิตการทำงานจำนวนหนึ่งปีกับอีกสองเดือน

1. ไม่ต้องไปหาเหตุผลหรือเรียกร้องความยุติธรรมกับเรื่องบางเรื่อง

2. we don't work hard but we work smart

3. คนบางคนก็มีวิถีทางและแนวทางในแบบที่แตกต่างกันออกไป

4. เรื่องไหนจบให้มันจบแค่นั้น ใครจะคิดต่อก็ (เรื่องของมัน)แล้ว

5. คนบางคนก็คบได้เพียงแค่ผิวเผินจริงๆ

6. มิตรภาพดีๆก็หาได้จากที่ทำงานเหมือนกัน

7. บางอย่างมองข้ามมันไปมั่งก็ได้

8. เราทำงานให้คนที่จ่ายเงินให้เรา หรือ คนที่ประเมินผลเรา พอใจ

9. อุดมการณ์แดกไม่ได้

10. อย่าใช้อารมณ์เหนือเหตุผล

11. ผู้ชายที่ร้องเพลงเพราะเล่นดนตรีเป็น จะมีเสน่ห์เพิ่มขึ้นมาอีก 10% นั้นใช้ไม่ได้ผลกับทุกคนเสมอไป (ข้อนี้ไม่ค่อยเกี่ยวแต่แถมให้)

 

 

สิ่งที่ค้นพบในหลายเดือนก่อน

1. ผู้ชายที่เจ้น (มีความเป็นสุภาพบุรุษ) มีเสน่ห์กว่าผู้ชายที่หน้าตาดีแต่ไม่เจ้นถึง 50%

2. การตัดใจนั้นง่ายนิดเดียวขึ้นอยู่กับเรานี่แหละว่าจะทำหรือไม่ทำ สมองสั่งให้หัวใจทำงานต่างหากโว้ย!

3. เรื่องบางเรื่องไม่เกิดกับตัวเองจะไม่รู้ (จริงๆ)

 

 

สิ่งที่เรียนรู้เมื่อวาน

1. อย่าล้อเล่นกับความรู้สึกคน ถ้าเค้าเกิดเสียมันไปแล้ว เรียกcreditนั้นกลับคืนมาได้ยากทีเดียว (กูขอโทษ T T)

 

 

สิ่งที่ค้นพบในวันนี้

1. เพลงที่เหมาะสำหรับเวลาฝนตกคือ Jazz (ตอนฝนตกเบาๆ) และ Britpop (ตอนฝนตกหนักๆ)

 

 

 

 ชีวิตช่วงนี้ก็ไม่ค่อยมีอะไรมากหรอกค่ะ เช้าไปทำงานเย็นๆ(ดึกๆ)ก็กลับบ้าน นานๆจะได้ออกไปเที่ยว จากทริปเชียงใหม่ที่ผ่านมาเล่นเอาเดือนนี้ซูบซีดหูตูบไปเลย จะกินจะใช้อะไรก็ต้องกระเหม็ดกระแหม่ แถมลืมไปว่าตังค์น้อยอาทิตย์ที่แล้วไปงานแรกพบคณะที่ท่าพระจันก็เดินซื้อเสื้อผ้า ซื้อของเป็นบ้าเป็นหลัง หลังจากที่ไม่ได้แวะมาท่าพระจันซะนาน อะไรๆก็ดูน่าซื้อน่าใช้ไปหมด แบบนี้เค้าเรียกว่าแปลงทรัพย์เป็นสิ่งของใช่มั้ยคะ

 

   ผลสรุปก็คือมีเงินเหลืออยู่พันนึง ใช้ให้รอดทั้งเดือนนะน้อง... ถึงแม้ไม่มีเงินแต่ก็อ้วนเอ๊าอ้วนเอา ตอนนี้น้ำหนักขึ้นมา 4 โลแล้วอ่ะ รู้สึกเลยว่าตัวแตก เสื้อคับ พุงปริ นี่ขนาดลดข้าวเย็นแล้วนะ

 

    ต่อไปคงต้องลดความอ้วนอย่างจริงจังแล้วหละ T T

 

    เมื่อวานอีเอ้เอาไดนึงมาให้ดู มันบอกว่าวิธีการเขียนอะไรคล้ายๆของเราเลย เลยลองเข้าไปดู เออ เหมือนจริงๆ (แต่เป็นช่วงสมัยที่เรายังไม่ขี้เกียจ) ตอนนี้เวลาเราเขียนไดมักจะใช้แบบนี้

-

-

-

   แล้วก็เขียนลงไปทีละสเต็ปๆ เพราะความขี้เกียจ ขี้เกียจจะมานั่งเรียบเรียงเรื่องราวต่างๆในสมอง คิดอะไรได้ก็ใส่ๆลงไปเลย จนมาเมื่อวาน ได้มีโอกาสอ่านไดนั้น รู้สึกว่า อืมม การที่เราเขียนไดแบบมีการเรียบเรียงเรื่องราวเนี่ย มันก็เป็นการฝึกอย่างหนึ่งเหมือนกันนะ ตอนนี้พอสมองเราไม่ได้ทำอะไรแบบนี้นานๆ ก็รู้สึกว่าระบบสั่งการในการเรียบเรียงเรื่องราวต่างๆมันด้อยและถดถอยลงไปอย่างเห็นได้ชัด

 

   จริงๆวันนี้เพื่อนที่ทำงานลากไปโยนโบว์กับร้องเกะ แต่ด้วยความที่เป็นพุทธศาสนิกชนที่ดี น้องมิวจึงออกไปทำบุญที่วัดแต่เช้า และจะไปเวียนเทียนต่ออีกในช่วงเย็น (แหมมม...คนดีฝังในจริงๆ) รู้สึกว่าช่วงนี้ใครชวนไปไหนก็ปัดๆไปหลายคนเหมือนกัน ตั้งแต่ที่อีสูงชวนไปนั่งเล่น (สองรอบและ) อีแอปช์ชวนไปวิลล่า หรือแม้แต่นัดมีตติ้งของพวกเด็กวิทย์ (อืมม แล้วกุไปเสือกอะไรใช่มั้ยคะ? ก็ป็อปไง ตอนเด็กๆเดินวิ่งเข้าวิ่งออกมันทุกห้อง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไป เพราะวันนั้นมันตรงกะวันแรกพบแถมตกเย็นยังต้องไปเลี้ยงส่งอีปอมที่จะไปเป็นนางกำปั่นเหาะ ณ กาตาร์อีก)

  

   แต่บางทีก็รู้สึกว่าการที่เพื่อนชวนแล้วเราไม่ไป คือปฏิเสธไปหลายๆรอบจะทำให้คนเบื่อและไม่ไหวจะเคลียร์ ต่อไปก็จะไม่ชวนไปเที่ยวอีกดั่งวันวาน (คือก็เคยเบื่อบางคนเหมือนกันเลยรู้สึกว่า ไม่นะ เหตุการณืนี้จะต้องไม่เกิดขึ้นกับฉัน) ต่อไปถ้าออกไปได้ก็จะออกนะคะ เพื่อนๆห้ามลืมเลือน!!!

 

   วันนี้วันวิสาขบูชา ขออนุโมทนาบุญกับทุกๆคนนะคะ แล้วเราก็ขอแจกบุญให้ทุกคนด้วยค่ะ สุขกาย สุขใจนะคะ...

 

 

 

สาธุ

  

 

 

เมื่อวาน

วันสองวันมานี้มีแต่เรื่องยุ่งๆ มีงานค้างจาก

ที่ฝึกงานไม่อยากจะสาธยายเพราะตอนนี้ก็ยัง

ทำไม่เสร็จ หาข้อมูลไม่ได้ เลยยังไม่ทำแม่ngเลย  

ดองไว้ก่อน มาทำธีสิสก่อน พอจะทำธีสิสก็ถูกใช้งาน

จากญาติโยมทางบ้าน (ธีสิสก็ไม่ได้ทำ วันหยุดของ

ดิชั้นT T) วุ่นวายมาก ออกไปถ่ายรูปของจะส่งไป

สิงกะโป ส่งไปให้ลูกค้า กลับมา นามบัตรลูกค้าหาย

ส่งเมล์ไม่ได้ รีบๆๆและเร่งกันเข้าไป แล้วก็ไม่มีผู้ออกมา

แสดงความรับผิดชอบในการทำนามบัตรของลูกค้าซึ่ง

หายไป แต๊งงงกิ้ว!!! หาไม่เจอ เลยไม่สนใจ นอนดีกว่า 

 

วันนี้

จะออกไปส่งรูปถ่ายชุดครุยที่บอกว่าออกมาเป็นลีน่า จังจันจาอ่ะ!

จริงๆจะออกไปแต่เช้าพร้อมน้อง แต่แบบ เหล่าโกวโทร

มาบอกว่าให้ส่งเมล์ไปให้มิสซิสหว่องก่อนได้เมล์มิสซิสหว่อง

มาแล้ว แล้วก็ให้รอที่มหาลัยเลยจะให้ไปด้วยกันไปซื้อของส่ง

ไปให้มิสซิสหว่อง โอเคได้ จัดให้ แล้วก็ออกไปส่งรูป เอาธีสิส

บทที่1กับ2ไปวางไว้ให้อาจารย์แอนนา เอาคอมไปนั่งทำงานรอ

 อยู่ที่ห้องสมุด เจอะเข้ากับอาจารย์แอนนาพอดี!!! อาจารย์แอนนา

โวยว่าวันพุธนัดอาจารย์แล้วทำไมไม่มา เอิ่ม... คือไม่อยากจะบอก

ว่าหนูรีบมาก หนูเครียด เพราะรูปชุดครุยหนูเหมือนอีรำพึง

แต่ตอนนี้ก็เครียดน้อยลงแล้ว(เหรอ?) เพราะไปถ่ายใหม่มา

แล้วเหมือนลีน่า จังผู้สมัครอิสระเขตลาดพร้าว  อาจารย์บอกว่า

ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวครูดูให้ อาจารย์แอนนาไม่ใช่ซะทีเดียว

มันของพี่สบายด้วยหละ เจ็บกระบังลม น่าสงสารอาจารย์อ่ะ

หายเร็วๆนะคะ เอิ่ม ถ้าทำให้อาจารย์ขำแล้วเจ็บ จะบาปป่าววะ?

(คือไม่ได้ตั้งใจนะ) นั่งทำธีสิสไปคิดไม่ออกโทรหาอีเอ้

 อีเอ้แบบอับดุลเอ้ยมาก ชายรู้จัก หญิงรู้จัก ถามอะไรตอบได้!!! 

 ขั้นเทพจริงๆ ทำไปแล้วก็เบื่อ มาทำงานของที่ฝึกงานต่อ

แล้วซักพักก็ต้องสะดุดอีกแล้วเพราะต้องไปซื้อของ

กลับมาทำinvoiceกับpacking listส่งของไปให้

มิสซิสหว่อง แล้วก็มาทำเรื่องของตัวเอง(รึเปล่าวะ?

จริงๆก็ไม่บอยแต่ส่งมาให้กุ)ต่อแต่ไฟมันเริ่มมอด

จริงๆมอดไปนานและ วันนี้ก็หยุดซะด้วย

เลยไปดูรูปคิววงFlure ตอนนี้ชอบคิว คิวเตี้ย หัวหลิม

น่ารักเชียว...

 

คิว ดูดี๊... ดูดี!!!

 

เหมือนต้องการถ่ายทุกข์หนัก

 

รูปนี้คิวอุบาทว์มาก แต่ก็ดูหล่อแบบเป็นธรรมชาติดีแท้

 

แหมมม... ดูเหมือนจะว่างเลยเนอะ! ฮ่าๆๆ

 

ปล./ มีความรู้สึกว่าตอนนี้พี่บุรินทร์หน้าคล้ายๆภราดร ศรีชาพัน ยังไงบอกไม่

       ถูก แต่เป็นภราดรwhite versionนะคะ พี่บุรินทร์!!!

 

เอาเป็นว่าตั้งแต่เรียนจบ463มาก็ควรจะว่าง...ใช่มั้ยคะ

แต่มันก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นอ่ะค่ะ เพราะว่าคนที่ธุรกิจรัดตัว

(แต่ไม่ได้ตังค์) อย่างดิชั้นเนี่ย ธุระมันเยอะ เริ่มจากเรื่อง

 

 

บวช

 

 

บวชในที่นี้ก็คือไปบวชชีพราห์ม ถือศีลแปด 3วัน ไปกับคุณมุก

eคุณเพื่อนผู้ปรารถนาดีก็ต่างหมายมาดกันไปว่า ดิชั้นคงไม่

สามารถทำได้ แต่บวชแล้วดีมั้ย ดีค่ะดี! สอนให้มีสติอยู่กับตัว

ตลอดเวลา แต่บวชออกมาแล้วจะลืมมั้ย ก็คงสติดีอยู่ประมาณ

อาทิตย์ 2 อาทิตย์ ว่างๆก็ว่าจะไปบวชอีก คราวนี้จะไปกับณัฐ!

เพราะไอ้คุณมุกมันไม่เอาแล้ว - -"  

 

วันเกิดพ่อ (6 Nov)

 

                        

Papa

 

                      

Mama

 

หลังจากออกมาจากการถือศีลแปดก็เป็นวันเกิดพ่อ

แล้วก็ทำตัวเป็นลูกที่ดีไง พาพ่อแม่ไปกินการ์ลิกซึ่งมื้อนี้ก็

เลี้ยงข้าวพ่อกับแม่ และหลังจากที่ไม่ได้กินข้าวเย็นมานาน

ก็จัดการสั่งแบบหิวกระหาย เหมือนพรุ่งนี้จะไม่มีอีก...

กินสามคนหมดไปพันสอง แล้วก็ลืมไปว่าได้สั่งหอยลายอบกรเทียม

ซึ่งคราวที่แล้วเป็นลำไส้อักเสบเพราะหอย และในคราวนี้จึงเป็นอีก

 

วันเกิดปีที่22 (9Nov)

วันเกิดปีนี้จึง...

ไม่ต้องไปไหนเลย นอนป่วยอยู่บ้าน

เป็นลำไส้อักเสบ...

แต่ช่วงนี้ก็เป็นช่วงที่ทำบุญบ่อยมาก ทุกอาทิตย์เข้าวัดตลอด

สงสัยจะเป็นช่วงชดใช้กรรมปลดหนี้!

 

ฝึกงาน

จันทร์ที่ 12

เปิดมาฝึกงานวันแรก พี่โน้ตไม่มาเข้าโรงพยาบาลเพราะโดน

มอมยา!!! จริงๆนะ ทุกคนที่ไปJJโปรดระวัง "ร้านชาเย็น" 

น่ากลัวมาก โชคดีที่วันนั้นพี่โน้ตไปกะน้องชายเลยไม่โดนอุ้ม

ส่วนพี่บอยรถเสีย เลยออกไปดูpost pro CGกับDouble Head

Radio Spot ไปกับ พี่บิ๊กซึ่งเป็นครีเอทีฟที่ "Craft"มว่าก!!!

เห็นแล้วรู้สึกสงสารProductionขึ้นมาในบัดดล  

กว่าจ้ะและมิวจะได้กลับบ้านก็เป็นเวลาสามทุ่มครึ่งเข้าไปแล้ว

T T

 

อังคารที่ 13

พี่บอยเริ่มบรีฟงานให้วิเคราะห์ตลาดaccountที่ต้องทำ

 แล้วบ่ายๆก็ไปเข้าCRCกับพี่โน้ต ซึ่งก็ชอบอยู่ เพราะจะได้พี่ๆ

ครีเอทีฟ ซึ่งมีพี่อ่างทองโด้ย!

 

พุธที่ 14

วิเคราะห์ตลาด ขึ้นไปชั้น6 ไปStarComเอาหนังสือมาดูรูปพวก

เด็กEmoกับพี่โน้ต เพราะพี่นอจะทำconceptเด็กEmoขายลูกค้า - -"

ทีเด็ดของวันนี้ แพรวกะปุ่น มันหิว มันชวนไปกินข้าว ก็เลยบอก

มันให้ไปกินใกล้ๆ FoodLoftชิดลม ซึ่งจริงๆชั้นไม่ได้หิว ก็เลยสั่ง

โรตียัดไส้มากิน คิดว่าไงล่ะ โรตียัดไส้ คือคิดว่าเป็นแบบมะตะบะไง

แบบ หู 60บาทโคตรคุ้มเลย แขกมันก็ถาม ไม่กินแกงเหรอ ชั้นก็แบบ

เหอะ ไม่อ่ะ (ก็คนไม่หิวจะให้กิน เอ๊อออ) ปรากฎมาถึง โรตียัดไส้ที่ว่าอ่ะ 

เป็นชีสเน่าๆ โรตีเผละๆ 4ชิ้น ผลคือ ต้องเดินไปสั่งแกงมากิน ด้วย

เพราะจะทิ้งโรตีก็เสียดาย 60บาท สั่งแกงมา 160บาท โดนแขกหลอก

ให้ซื้อขนมปังอีก (ซึ่งก็นึกว่าขนมปังอ่ะ แถม) ปรากฎว่า ออกมา 200กว่า

จำไม่ได้เท่าไหร่ไม่อยากจำชอกช้ำอุรา สรุปว่ามื้อนั้นแทนที่จะจ่าย

ไปร้อยกว่าบาท ต้องจ่ายไป 341บาท กับโรตีแกงแขก ที่ไม่อร่อย

และกินไปสามคำถึงกับต้องห่อกลับบ้าน

 

 

 

พฤหัสที่ 15

หาข้อมูลมาsupport ให้พี่บอย วันนี้พวกเอ้มากินข้าวเที่ยงด้วย

แต่คือชั้นกินมังสวิรัติ ก็เลยบงการพาคนอื่นไปกินข้าวแกง

ซึ่งร้านที่พาพวกมันไปกิน "ไม่อร่อยเลย" - -" ฮ่าๆๆ

 

ศุกร์ที่ 16

หาข้อมูลSupport อีกหลายaccountเพื่อจะได้เอามาวิเคราะห์ต่อ!

จริงๆแล้วให้ทำงานเยอะๆก็ไม่ว่าหรอก แต่มันน่าหงุดหงิดตรงที่

งานเยอะแต่ทำไมพี่เลขาไม่เบิกคอมมาให้วะ แบบต้องไปใช้คอม

ข้างหน้า ซึ่งเดี๋ยวก็  ขอพี่สแกนแป็ปนึงนะ ขอพี่ไรท์ซีดีเดี๋ยวนะ

 แล้วคือนั่งทำงานอยู่ก็ต้องลุกออกมามันน่าหงุดหงิดรู้ป่ะ

เดี๋ยวก็ยกคอมมาเองให้รู้แล้วรู้แรดไปเลย หงุดหงิดเว้ยยย!!!

 

เสาร์ที่ 17

โทรไปบอกพี่บอยว่าวันจันทร์จะไปสายเพราะจะไปหาอาจารย์รุจน์

 ซักพักพี่บอยก็โทรมาสั่งงาน แบบ เออ ว่างๆเสาร์อาทิตย์ทำanalysis

ให้พี่หน่อยนะ หาข้อมูลsupportต่อเยอะๆเลยนะ มีหลายaccountที่ต้อง

ช่วยกันทำ แล้วก็เจอสื่ออะไรออกมา เก็บๆมาด้วย

ได้ค่ะพี่ แต่ตอนนี้หนูอยู่ในป่า ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีอินเตอร์เน็ต

 

อาทิตย์ที่ 18

ไปถ่ายรูปชุดครุยมา ออกมาแล้ว คอลอยมาก น้าบอก

เหมือนกระสือ ไปถ่ายใหม่! นั่งทำงานให้พี่บอย

 

จันทร์ที่ 19

หาข้อมูลSupportต่อ

แล้วบ่ายๆก็ให้พี่โน้ตอธิบายเรื่องที่จะทำธีสิส

พี่โน้ตอธิบายให้หมดทุกอย่างเลย แถมให้ข้อมูลเยอะแยะเลย

T T พี่โน้ตใจดีมว่ากๆ ดีใจจริงๆ

วันนี้นัดจอยไว้ตอนทุ่มนึง (มันมาทุ่มครึ่ง) แต้งงงกิ้ว!!!

ว่าจะไปดูออเคสตร้ากัน

จอยบอกว่า ไปอยู่ในแวดวงไฮโซ เจอคนไฮโซ จะได้มีผัวไฮโซ

โถ... ความคิดดี!!! ฮ่าๆๆ

 

หน้างาน

 

มีพี่บุรินด้วยนะคะ

 

ส่วนพ่อหนุ่มทรอมโบนคนนี้มิวจองค่ะ

 

 

อังคารที่ 20

เอาข้อมูลSupportที่หามามาทำMarket OutlookกับCommunication Outlook

กลางวันเพื่อนหายไปหมดเลย พี่เลยชวนไปกินข้าว

พี่โซเฟียเล่าเรื่องตลกมาก ไม่คิดว่าเป็นคนตลก

ตอนเย็นลงไปหาอะไรกินกับแพรวและขิง ตอนแรกกะจะซื้อเค้ก

มากินกันปอนด์นึง แพรวกลัวกินสามคนไม่หมด แต่สิ่งที่ซื้อกินกัน

แทนเค้กมาน่ะ มันมากกว่าอีกนะ - -" ไม่ควรใช้คำว่า"กิน"นะ

 

พุธที่ 21

ไปทำเรื่องแจ้งจบ Perfect อาจารย์เซ็นให้หมดละ

เหลือก็แต่ไปถ่ายรูปใหม่ หนังหน้ามันไม่สวย ต้องไปถ่ายร้านดีๆ

ไปเช่าชุดครุยมาเลย เช่าไว้จนรับปริญญาจริงเลย ถูกมาก

เช่าตอนนี้จนรับปริญญา เอามาคืนได้หลังรับเดือนนึง 600บาท

ค่าประกันอีกพันนึง เค้าจะคืนให้ตอนเอาชุดมาคืน เริ่ดๆ

ทำเรื่องเสร็จไปเซ็นทรัลลาดพร้าว จะไปโฟโต้อองโว้ก

ดั๊นนน เสือkเจงกิสข่านไปซะนี่! ห่วยจริงๆ

เลยไปทำผมเอง ไปแต่งหน้าที่MAC พอดีมันทำโปรอยู่ซื้อ เครื่องสำอางค์

มันได้แต่งหน้าฟรี ก็ล่อกันไปกะน้า หมดไปสามพันห้า พระเจ้า

คือถ้า อีโฟโต้อองโว้กไม่เจงกิสข่านก็จะเสียแค่พันสอง

แต่น้าบอกไม่เป็นไรหรอกได้เครื่องสำอางค์ ชิวๆ สิวๆ (เหรอ?) - -"

แล้วก็ไปถ่ายที่B2Sเพราะเมบอกว่าถ่ายดี

ออกมาแล้วเค้าก็ทำให้ดีจริงๆนะ ถึงแม้ว่าผมที่เราไม่ทำมามันจะแก่ก็ตาม

ดูเผินๆคล้ายๆ ลีน่า จังจันจา เอาเว้ย ไม่ถ่ายใหม่ละ เปลือง!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    จริงๆวันนี้เป็นวันที่ควรจะได้หยุดอยู่บ้าน นอนตื่นซักบ่ายสี่โมงเย็น (อันนั้นมันก็เกินไป) เพราะอาจารย์วนิดา (ที่เคารพ) อุตส่าห์หยุด แล้ววันนี้ก็อุตส่าห์มีเรียนแค่คาบเดียวด้วยไง T T

   แต่เพื่อนๆก็นัดมาทำงานกันในเวลา9โมงเช้า โอเค๊!!! แล้วกุก็มา9โมง เจอตั้มนั่งทำงานอื่นอยู่นอกนั้นกุก็...ไม่เจอใครเลย ฮ่าๆๆ (เอ้า! มา มา มา พวกเราต้องมาให้ตรงเวลา) ซักพัก 9โมงนิดหน่อย นิดกับจ้ะก็มา แล้วก็รอไปเรื่อยๆคนอื่นๆก็ทะยอยกันมา เฮ้!!!

   นั่งทำงานกันไปเรื่อยๆ จนเที่ยงกว่าๆ ก็เลิก เพราะไม่สามารถติดต่อใครได้เลย - -" โทรไปดัชมิลล์ก็ไม่มีใครรับโทรศัพท์ โทรติดต่อที่ไหนก็ไม่มีใครรับ ลืมไปว่ามันเที่ยงแล้ว ปุถุชนคนปกติก็ต้องออกไปรับประทานอาหารกลางวัน เราจึงสมควรออกไปบ้าง

   พวกเอ้ นิด เอ็กซ์ ไปส่งจม.ฝึกงานกัน ส่วนพวกเราก็จะหาอะไรรับประทานแบบปุถุชนคนทั่วไปที่ต้องรับประทานอาหารกลางวัน

    สารีเควสว่าอยากกินอะไรดีๆซักมื้อ เลยเสนอร้านเกาหลี ที่ไม่เคยได้ไปกินซักที เหยื่อหนูทดลองที่ไปกะกุก็เลยมี สา จ้ะ และวาวา (กิฟลี่ไปไม่ได้ถือศีลอด ตั้มหายไปไหนไม่รู้ จ้ะกับวาวาเลยบอกว่าไม่ต้องรอมัน ส่วนยูฝากซื้ออะไรมาก็ได้)

   เดินไปถึงเกือบหน้าร้านก่อนจะเข้าไปก็บอกพวกมันว่า "กุมีเรื่องจะบอกพวกมืง คือว่า ร้านเนี้ยนะกุไม่เคยกินมาก่อน ถ้าไม่อร่อยห้ามด่ากุ เพื่อนกุแนะนำมา ยังไงก็ไปด่าเพื่อนกุละกัน"

   แต่สรุปว่าทุกคนอยากลอง (เหมือนกัน) ก็เลยมุ่งมั่นเข้าไป

 

จ้ะ & สา

    ไปถึงก็เหวอๆโง่ๆ ไม่รู้จะสั่งอะไร เมนูก็เป็นภาษาเกาหลี ภาษาอังกฤษก็เป็นทับศัพท์เกาหลีได้อีก (แต๊งงงกิ้ว!) แล้วดิชั้นจะทราบหรือไม่? เลยเรียกพนักงานมาถามว่าคนไทยอย่างพวกดั๊นเนี่ย ควรสั่งอะไรจึงจะไม่แสลงปาก

 

วาวา & กุ และเมนูเกาหลี

 

   ในที่สุดก็เลยสั่งบิบิมบับsetกับBBQ setมาลองดูก่อน บิบิมบับมาถึงด้วยความหิวหน้ามืดก็พร้อมใจจะจ้วงลงไปทันที เดชะบุญ พี่เค้าเดินมาปรามไว้ก่อน พร้อมกับพูดว่า น้องควรจะคลุกให้มันเข้ากันก่อนนะคะ ข้าวยำมันจะได้อร่อย พริกมันจะได้แทรกซึมเข้าไปทั่วๆ

บิบิมบับ

 

   เดชะบุญที่บิบิมบับอร่อย ทุกคนถูกใจ กุก็เลยไม่ถูกด่า - -" BBQก็อร่อย แต่มันเป็นเนื้อจ้ะเลยกินไม่ได้เลย  อร่อยหมดทุกอย่าง ยกเว้นซุปเย็น ที่กุกะวาวาไม่ชอบ แต่สากะจ้ะชอบ

   กินไปคนละ60กว่าบาท ยังไม่พอ พวกมันจะกินกันต่ออีก ได้!!! กุก็กินต่อได้ เลยชวนมันไปกินคาโบนาร่าที่ลันตา แต่รู้สึกว่าจะไม่ได้กินแค่คาโบนาร่า กินขนมปังหน้าหมูชีสไปอีก

 

    มาถึงก็จัดการซัดกันแหลกเลยเหลือแต่ซากมานี่แหละ ไม่มีรูป! เดินกลับไปมหาลัยพร้อมกับระลึกได้ว่า ลืมซื้อข้าวมาให้ยู!!! T T 

   กลับมาโทรหาดัชมิลล์ก็ยังไม่มีคนรับ เลยตัดสินใจโทรหาคุณจ๋าซะเลย เอาไงเอากัน ขอกุลองดูหน่อยว่าจะเป็นยังไง พอคุยแล้วเค้าก็คุยโอเคนะ ถามไอเดียอะไรเค้าเสนอแนะมา

   รู้สึกว่าcampaignตอนนี้ต้องตัด ต้องเปลี่ยนอีกแล้ว!

ปล./ อยากกินร้านญี่ปุ่นตรงข้าวสารที่จ้ะบอกว่าอร่อยกว่าZen แล้วจริงๆก็แอบอยากลองร้านอินเดีย ต้องลองๆ

  

 

 

  เมื่อคืนฝันว่าได้กินขนมไหว้พระจัน ตื่นมาแล้วก็เลยกินซะเลย วันนี้จริงๆแล้วกะจะไม่ไปร้องเกะกับกระทุยเพราะนัดอี๊จิ๋วไว้  แต่ไปกับเพื่อนๆก่อนแล้วค่อยกลับเร็วๆก็ได้

   เรียนเสร็จไปคุยกับอาจารย์แอนนาเรื่องหัวข้อสารนิพนธ์แล้วตามเอ้กับนิดไปที่ส้มตำขยะ กินเสร็จเรียบร้อยก็พบว่า "ลืมเอากระเป๋าตังมา" ทำไงล่ะ ก็ยืมเงินเพื่อนไปตามระเบียบ

   เสร็จแล้วก็ยกขโยงกันไปร้องเกะกัน เอ้ นิด เม เน อีแอ็ค (แน่นอนว่าเอ้ต้องออกให้ก่อน) แล้วก็ต้องโทรตามให้อี๊จิ๋วมารับ เพราะไม่มีเงินซักเก๊จะกลับบ้าน

   แล้วก็ปรากฏว่าอี๊จิ๋วไม่ไปแล้ว ก็เลยได้ร้องเกะนานกว่าที่คิดไว้หน่อยนึง! เดินออกมาได้ยินเพลงโซคูล ก็นึกขึ้นได้ว่า ลืมร้องเพลงoutใจ - -"

 

ปล./ วันนี้ปั๊มน้ำที่บ้านอาม่าใช้ได้แล้ว ดีใจมว่ากกก!!! หลังจากที่น้ำไหลช้ามาเป็นเวลาประมาณเดือนนึงได้ T T การที่ได้อาบน้ำแรงๆทุกวันมันรู้สึกดีว่ะ

 

 

ปล./ ตอนเดินออกมาได้ยินเพลงโซคูล ก็นึกขึ้นได้ว่า ลืมร้องเพลงoutใจ - -"

  

 

Thu 20 Sep 2007

   วันนี้อีปัดแวะมาหาที่มหาลัยเพื่อเอากำไลข้อมือมาให้! ซาบซึ้งตรึงจิตจริงๆ ขอบใจมากๆเลยนะ กุชอบมากเลย จะใส่บ่อยๆนะ

 

 

 

 

 

 

   แล้วก็ไปส่งปัดที่เซ็นทรัลปิ่นเกล้า จากนั้นก็ไปดอนหวายกับอี๊จิ๋ว อาม่า เหล่าโสยโกว ป้าป่วน ต่อ

   ซื้อของเยอะมากเพื่อไปไหว้เจ้า ครั้งนี้ไม่ต้องหิ้วของเพราะป้าป่วนไปด้วย เย้! แต่เป็นคนเข็นรถเข็นอาม่าแทน รถเข็นที่เอามาก็ใช้ไม่ได้อีก เพราะสูบลมแล้วไม่เข้า เลยต้องไปยืมของวัดแทน ยังดีนะที่มีให้ยืม

   เป็นการซื้อของที่รวดเร็วมาก และมาครั้งนี้ก็อดกินทอดมันกุ้งด้วยเพราะไม่ยอมเข้าไปข้างในกัน T T

 

 

  

    

 

 

 

Thu 13 Sep 2007

   วันนี้เอาจดหมายฝึกงานไปให้พี่ผึ้งเซ็น อานี่กับลูกหยีเลยไปเป็นเพื่อน เพราะอานี่อยากไปshopingที่ตลาดหลังสวน

  กิฟจะไปแถวนั้นพอดีเลยไปส่งถึงหน้าตึกเลย ในที่สุดก็ได้นั่งคุณดวงกมลที่กิฟขับแล้ว นึกไม่ถึงว่าโดยเนื้อแท้แล้วกิฟก็เป็นคนที่ขับรถเก่งใช้ได้เลยทีเดียว

   ยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้าออฟฟิศเพราะอานี่กะลูกหยีมันไม่ยอมเข้าไป พี่ผู้หญิงที่receptionเค้าเลยเดินมาทักบอกว่ามีคนเค้าจำเราได้แน่ะ เข้ามาๆ มาหาใครเอ่ย? เลยบอกว่ามาหาพี่ผึ้งเอาจดหมายมาให้เซ็น

   ทำธุระเสร็จเรียบร้อยเอาขนมให้พี่ๆ (น่าเสียดายพี่โน้ตไม่อยู่) ก็ตะลุยไปตลาดหลังสวน จริงๆว่าจะไม่ซื้อของแล้วทีเดียว! แต่สร้อยรูปเป็ดอันนั้น กับเสื้อตัวนั้นมัน!!! นะ

 

ปล./ ไม่ใช่เราที่เสียเงินคนเดียว ลูกหยีซื้อเยอะสุดด้วย ฮ่าๆๆ

  

 

    

 

 

 

- ไอมาตั้งแต่วันพุธ เป็นๆหายๆ

 

 

 - วันนี้ไปตลาดดอนหวายมากับพ่อแม่

- ไม่ได้กินข้าวเช้าไปเพราะคิดจะไปหาอะไรกินที่ดอนหวาย

- หิวแทบตายกว่าจะไปถึง

- ไม่ได้กินเป็ดพะโล้นายโอ แต่ไปกินร้านอื่นซะ เพราะอยากกินอย่างอื่น

- รู้สึกเลี่ยนต้มยำ

- ทอดมันกุ้งร้านนั้นก็ยังอร่อยอยู่เหมือนเดิม

 

 

   วันนี้เลิกเรียนวิชากราฟฟิกเสร็จแล้วก็นั่งแท็กซี่ไปสอบL testกับนิด อะไรคือL test มันคือข้อสอบเชิงตรรกะศาสตร์ พี่ที่ซุ้มบอกว่าถ้าสอบแล้วได้คะแนนเกิน50%เค้าจะส่งชื่อของเราไปตามบริษัทต่างๆที่อยู่ในเครือเพื่อให้พิจารณารับเข้าทำงาน ก็น่าสนใจดีเลยลองไปสอบดู

 

 

 

 

 

 วันนี้จอยเป็ดนัดว่าจะมาหาที่มธ.

- จุดมุ่งหมายมาเพื่อจะมาดู "ผู้ชาย"

- อีจอยตั้งโปรแกรมไว้เสร็จสรรพ มาถึงไปดูฝรั่งเรียนกันที่ภาคอินเตอร์เสร็จแล้วเย็นๆไปดูหนุ่มๆซ้อมมวยที่ชมรมมวย

- โอ้! พระเจ้า เป็นสิ่งที่กุไม่เคยทำมาก่อน แต่ก็ดี ก็แอบอยากอยู่เหมือนกัน

- อีจอยมาถึงตอนเที่ยง เลยพามันไปกินพิซซ่าลันตาพร้อมกับเพื่อนๆกระทุยทั้งฝูง เอ้ นิด เน

- กินเสร็จฝนก็ตก อีจอยอดเดินดูฝรั่ง

- ลากมันไปนั่งเรียนในคาบกราฟฟิกด้วยกัน ซึ่งตอนแรกมันบอกว่าจะไม่ยอมเรียนด้วยท่าเดียว แต่มันก็มานั่งเล่นด้วยจนได้

- เรียนเสร็จอีจอยจะกลับบ้านเลยจะออกไปพร้อมมัน

- ว่าจะกลับกันแล้วแต่ในที่สุดก็ต้องแวะร้านillyกันก่อน

 

 

- นั่งชิวๆกินกีวี่ปั่นใส่น้ำมะนาวคนละแก้ว

 

 

- จริงๆแล้วตอนแรกอยากกินแอปเปิ้ลใส่มะนาวแต่ในราคาที่เท่ากันกีวี่ดูจะคุ้มค่ากว่า ก็เลยกินกีวี่ ดูฉลาดดีเนอะ

- แล้วก็กลับบ้าน

- อ้อ ลืมไปถึงวันนี้จอยจะอดดูฝรั่งเรียนที่ภาคอินเตอร์ แต่อย่างน้อย จอยก็ได้ดูฝรั่งจากชมรมมวยด้วยนะ (แต่เน็ตตี้กับพี่มิกหายไปแล้วอ่ะ อดอวดจอยเลยอ่ะ)

 

 

 

   วันนี้เห็นรูปในDisplayของAdrianขึ้นเป็นตัวThe Simpsons แต่ไม่ใช่ตัวsimpsonsแบบธรรมดา มันเป็นตัวsimpsonsที่เป็นหน้าAdrian!

 

 

 

 

Sat 18 August 2007

 

   ไปเปิดเบอร์ใหม่กับDtacเป็นระบบรายเดือน เนื่องจากมีความเชื่อว่าค่าโทรน่าจะถูกลงและคุ้มค่ากว่าเดิม! (โอ้แม่เจ้า! ไม่อยากจะเชื่อว่า ข้าพเจ้านี้ได้เปลี่ยนใช้มาร่วม3เครือข่ายด้วยกันแล้ว)

   จดทะเบียนเสร็จเรียบร้อย ก็เห็นว่าที่เนี่ยมันมีบริการส่งsmsไปยังเลขหมายต่างๆในlistของsimอันเก่าของเรานี่หว่า ว่าเราได้เปลี่ยนเบอร์แล้วนะคะ มาเป็นเบอร์ใหม่ดังกล่าวนี้! แหม... ก็อยากจะทำบ้าง

  คุณพนักงานก็จัดแจงให้เขียนชื่อ พร้อมเบอร์โทรศัพท์เบอร์เก่าลงบนกระดาษ จากนั้นเธอก็จัดส่งข้อความให้กับทุกคนในlistของกุ ซึ่งนั่นหมายความว่า อาจารย์ทุกคนจะต้องได้รับข้อความนั้นด้วย - -"

อาจารย์แอนนา

อาจารย์เจตน์

อาจารย์จิตระพี

อาจารย์พรจิต

อาจารย์เปิ้ล

อาจารย์วนิดา

อาจารย์แป๋ม

 

  "คุณมิว ได้เปลี่ยนเบอร์จากเบอร์08x-xxx-xxxxไปเป็น08x-xxx-xxxx"

 

   เค้าคงงงเนอะ   อีมิวนี่... ใครวะ?

 

 ปล./ ไปซื้อแป้งBSCมา ตอนนี้saleอยู่ด้วยแหละ ดีใจ ฮ่าๆๆ

 

  

 

 

 

"รักแม่"

 

 

 

 

 

 

ปล./ ให้ของขวัญแม่ไปแล้ว ดูท่าทางจะถูกใจ แม่ถามว่ารู้ได้ยังไงว่าอยากได้ ก็ต้องรู้สิก็เป็นแม่ลูกกันนี่นา!