แล้วใครจะคิดล่ะคะว่ากะอีแค่เกมเนี่ยมันจะมามีอิทธิพลต่ออารมณ์ของเราได้ ไอ้เกมที่ว่านี่มันก็กำลังเป็นที่ฮอตฮิตอยู่ในตอนนี้นี่แหละค่ะ “Friends For Sale” อย่างไรเล่าจ้ะ... จริงๆแล้วไอ้applicationนี้มันมีมานานแล้วแหละ เห็นnotificationส่งมากันกระจายแต่ก็ไม่ได้สนใจ แล้วอยู่ๆก็เกิดอาเพศในวันที่ว่างที่สุดในรอบปี... อยากรู้นักทำไมไอ้notificationของเจ้าapplicationนี้มันขึ้นมาเต็มหน้าhomepage แล้วมันก็เกิดอาการอยากรู้อยากเห็น ลองเข้าไปดูเสียหน่อย.... จากนั้นก็จะเกิดอารมณ์ร่วม จากlevelต่ำ “โอ้โห! ใครซื้อกุไปทำอะไรมั่งวะเนี่ยยย” ถลำลึกเข้าสู้วงการ และเพิ่มอารมณ์ร่วมมาในlevelที่มากขึ้น “เออ เฮ้ย ถ้าแบบนี้เราก็ซื้อใครก็ได้ดิวะ ฮ่าๆๆ มาเป็นของพี่เถอะน้องงง” และมากขึ้นเรื่อยๆเข้าสู่levelขั้นสุดขนาดว่ารับตัวเองไม่ได้ “อีนี่เป็นใครทำไมต้องมาแย่งคนของชั้นนะ” “ห้ามให้คนอื่นซื้อนะ ล็อกตัวเองไว้เลย แกต้องเป็นของชั้นคนเดียว” หรือแม้แต่ ปั่นราคาบ้าบอแย่งคนกันจนตี4ครึ่ง  สิ่งที่พูดมานี้ให้ความรู้สึกถึงความเกรียนขนานแท้ นอกจากกระทบอารมณ์ของเราแล้วยังทำให้เกิดปัญหาและไปกระทบอารมณ์กับคนรอบข้างอีกต่างหาก

     เรื่องตลกประจำเดือนตุลาคมนี้สอนให้รู้ว่า “ถ้าเราเปลี่ยนอะไรใครไม่ได้ แล้วมันก็ยากเกินกว่าจะเปลี่ยนตัวเอง ก็จงหยุดมันไปซะเถอะ!” จึงเป็นที่มาของบทสรุปในการตัดสินใจเลิกเล่น Friends For Sale เราบังคับให้คนอื่นหยุดเล่นไม่ได้ แล้วก็เป็นการยากที่จะบังคับไม่ให้มันไปกระทบจิตใจเหมือนกัน  ดังนั้น เลือกที่จะรับแค่สิ่งที่เราอยากจะรับดีกว่า...

     ตลกดีมั้ยล่ะ ถ้าเป็นมิวไปเจอคนอื่นเขียนแบบนี้ (แล้วยังไม่เคยมีเรื่องงี่เง่าในลักษณะนี้เกิดขึ้นกับตัวเองนะ) คงอ่านไปขำไปแล้วหละ แล้วก็ตบท้ายด้วยการที่แอบคิดว่า “ต๊ายยย...เรื่องแค่นี้เอง งี่เง่าชิบหายเลยว่ะ”

ปล.1 รู้สึกดีอยู่บ้างเพราะรู้มาว่าไอ้เรื่องตลกเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่เราคนเดียว คนอื่นเค้าก็รู้สึกเหมือนกัน อย่างน้อยก็ไม่ได้งี่เง่าคนเดียวล่ะวะ ฮ่าๆๆ

ปล.2 แอบเกิดความรู้สึกแว่บนึงขึ้นมาตอนอาบน้ำ “เอ๊ะ หรือว่าเรากับคนอื่นๆจะตกเป็นทาสอารมณ์ของไอ้เกมนี้วะ” แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่า “กะอีแค่โปรแกรม มันนนจะไปทำอะไรมืงได้ ทำตัวเองทั้งนั้นอ่ะ!”

ปล.3 ความคิดดีๆเกิดขึ้นได้ตอนอาบน้ำเหมือนกัน